Konjugation des Verbs anspornen (unr)
Die unregelmäßige, starke Konjugation des Verbs anspornen ist keine standardsprachliche Variante. Es handelt sich dabei um einen augenzwinkernden Vorschlag der Gesellschaft zur Stärkung der Verben. Der Verein macht sich für alle schwachen Verben und hässlichen Substantive stark ;-). Ihnen soll so ein Weg aus der Regelmäßigkeit bereitet werden. Zum Vergleich hier das schwache Verb anspornen.
C2 · unregelmäßig · haben · trennbar
spirnt an · sparn an · hat angespornen
Wechsel des Stammvokals o - a - o e/i-Wechsel im Präsens und Imperativ
Die einfach konjugierten Verbformen Präsens, Präteritum, Imperativ und Konjunktiv von anspornen (unr)
Präsens
| ich | sporn(e)⁵ | an |
| du | spirnst | an |
| er | spirnt | an |
| wir | spornen | an |
| ihr | spornt | an |
| sie | spornen | an |
Präteritum
| ich | sparn | an |
| du | sparnst | an |
| er | sparn | an |
| wir | sparnen | an |
| ihr | sparnt | an |
| sie | sparnen | an |
Imperativ
| - | ||
| spirn | (du) | an |
| - | ||
| spornen | wir | an |
| spornt | (ihr) | an |
| spornen | Sie | an |
Konjunktiv I
| ich | sporne | an |
| du | spornest | an |
| er | sporne | an |
| wir | spornen | an |
| ihr | spornet | an |
| sie | spornen | an |
Konjunktiv II
| ich | spärne | an |
| du | spärnest | an |
| er | spärne | an |
| wir | spärnen | an |
| ihr | spärnet | an |
| sie | spärnen | an |
Infinitiv
| anspornen |
| anzuspornen |
Partizip
| anspornend |
| angespornen |
⁵ Umgangssprachlicher Gebrauch
Indikativ
Das Verb anspornen (unr) konjugiert im Indikativ Aktiv in den Zeitformen Gegenwart, Vergangenheit und Zukunft
Präsens
| ich | sporn(e)⁵ | an |
| du | spirnst | an |
| er | spirnt | an |
| wir | spornen | an |
| ihr | spornt | an |
| sie | spornen | an |
Präteritum
| ich | sparn | an |
| du | sparnst | an |
| er | sparn | an |
| wir | sparnen | an |
| ihr | sparnt | an |
| sie | sparnen | an |
Perfekt
| ich | habe | angespornen |
| du | hast | angespornen |
| er | hat | angespornen |
| wir | haben | angespornen |
| ihr | habt | angespornen |
| sie | haben | angespornen |
Plusquam.
| ich | hatte | angespornen |
| du | hattest | angespornen |
| er | hatte | angespornen |
| wir | hatten | angespornen |
| ihr | hattet | angespornen |
| sie | hatten | angespornen |
Futur I
| ich | werde | anspornen |
| du | wirst | anspornen |
| er | wird | anspornen |
| wir | werden | anspornen |
| ihr | werdet | anspornen |
| sie | werden | anspornen |
Futur II
| ich | werde | angespornen | haben |
| du | wirst | angespornen | haben |
| er | wird | angespornen | haben |
| wir | werden | angespornen | haben |
| ihr | werdet | angespornen | haben |
| sie | werden | angespornen | haben |
⁵ Umgangssprachlicher Gebrauch
Konjunktiv
Die Konjugation im Konjunktiv I und II bzw. in den Zeiten Präsens, Präteritum, Perfekt, Plusquamperfekt und Futur für das Verb anspornen (unr)
Konjunktiv I
| ich | sporne | an |
| du | spornest | an |
| er | sporne | an |
| wir | spornen | an |
| ihr | spornet | an |
| sie | spornen | an |
Konjunktiv II
| ich | spärne | an |
| du | spärnest | an |
| er | spärne | an |
| wir | spärnen | an |
| ihr | spärnet | an |
| sie | spärnen | an |
Konj. Perfekt
| ich | habe | angespornen |
| du | habest | angespornen |
| er | habe | angespornen |
| wir | haben | angespornen |
| ihr | habet | angespornen |
| sie | haben | angespornen |
Konj. Plusquam.
| ich | hätte | angespornen |
| du | hättest | angespornen |
| er | hätte | angespornen |
| wir | hätten | angespornen |
| ihr | hättet | angespornen |
| sie | hätten | angespornen |
Konj. Futur I
| ich | werde | anspornen |
| du | werdest | anspornen |
| er | werde | anspornen |
| wir | werden | anspornen |
| ihr | werdet | anspornen |
| sie | werden | anspornen |
Konj. Futur II
| ich | werde | angespornen | haben |
| du | werdest | angespornen | haben |
| er | werde | angespornen | haben |
| wir | werden | angespornen | haben |
| ihr | werdet | angespornen | haben |
| sie | werden | angespornen | haben |
Konjunktiv II (würde)
Ersatzformen des Konjunktiv II konjugiert mit würde als finites Verb
Konjunktiv II
| ich | würde | anspornen |
| du | würdest | anspornen |
| er | würde | anspornen |
| wir | würden | anspornen |
| ihr | würdet | anspornen |
| sie | würden | anspornen |
Konj. Plusquam.
| ich | würde | angespornen | haben |
| du | würdest | angespornen | haben |
| er | würde | angespornen | haben |
| wir | würden | angespornen | haben |
| ihr | würdet | angespornen | haben |
| sie | würden | angespornen | haben |
Imperativ
Die Konjugationsformen im Imperativ Aktiv Präsens für das Verb anspornen (unr)
Präsens
| spirn | (du) | an |
| spornen | wir | an |
| spornt | (ihr) | an |
| spornen | Sie | an |
Infinitiv/Partizip
Die infiniten Formen Partizip und Infinitiv (mit zu) im Aktiv für anspornen (unr)
Infinitiv I
| anspornen |
| anzuspornen |
Infinitiv II
| angespornen haben |
| angespornen zu haben |
Partizip I
| anspornend |
Partizip II
| angespornen |
Wörterbücher
Alle Übersetzungswörterbücher