Konjugation des Verbs korkeln
Die unregelmäßige, starke Konjugation des Verbs korkeln ist keine standardsprachliche Variante. Es handelt sich dabei um einen augenzwinkernden Vorschlag der Gesellschaft zur Stärkung der Verben. Der Verein macht sich für alle schwachen Verben und hässlichen Substantive stark ;-). Ihnen soll so ein Weg aus der Regelmäßigkeit bereitet werden. Zum Vergleich hier das schwache Verb korkeln.
unregelmäßig · haben
korkelt · kurlk · hat gekorlken
Keine umgangssprachliche e-Tilgung möglich Wechsel des Stammvokals o - u - o
Die einfach konjugierten Verbformen Präsens, Präteritum, Imperativ und Konjunktiv von korkeln
Präsens
| ich | kork(e)l(e)⁵ |
| du | korkelst |
| er | korkelt |
| wir | korkeln |
| ihr | korkelt |
| sie | korkeln |
Präteritum
| ich | kurlk |
| du | kurlkst |
| er | kurlk |
| wir | kurlken |
| ihr | kurlkt |
| sie | kurlken |
Imperativ
| - | |
| kork(e)l(e)⁵ | (du) |
| - | |
| korkeln | wir |
| korkelt | (ihr) |
| korkeln | Sie |
Konjunktiv I
| ich | kork(e)le |
| du | korkelst |
| er | kork(e)le |
| wir | korkeln |
| ihr | korkelt |
| sie | korkeln |
Konjunktiv II
| ich | kürlke |
| du | kürlkest |
| er | kürlke |
| wir | kürlken |
| ihr | kürlket |
| sie | kürlken |
Infinitiv
| korkeln |
| zu korkeln |
Partizip
| korkelnd |
| gekorlken |
⁵ Umgangssprachlicher Gebrauch
Indikativ
Das Verb korkeln konjugiert im Indikativ Aktiv in den Zeitformen Gegenwart, Vergangenheit und Zukunft
Präsens
| ich | kork(e)l(e)⁵ |
| du | korkelst |
| er | korkelt |
| wir | korkeln |
| ihr | korkelt |
| sie | korkeln |
Präteritum
| ich | kurlk |
| du | kurlkst |
| er | kurlk |
| wir | kurlken |
| ihr | kurlkt |
| sie | kurlken |
Perfekt
| ich | habe | gekorlken |
| du | hast | gekorlken |
| er | hat | gekorlken |
| wir | haben | gekorlken |
| ihr | habt | gekorlken |
| sie | haben | gekorlken |
Plusquam.
| ich | hatte | gekorlken |
| du | hattest | gekorlken |
| er | hatte | gekorlken |
| wir | hatten | gekorlken |
| ihr | hattet | gekorlken |
| sie | hatten | gekorlken |
Futur I
| ich | werde | korkeln |
| du | wirst | korkeln |
| er | wird | korkeln |
| wir | werden | korkeln |
| ihr | werdet | korkeln |
| sie | werden | korkeln |
Futur II
| ich | werde | gekorlken | haben |
| du | wirst | gekorlken | haben |
| er | wird | gekorlken | haben |
| wir | werden | gekorlken | haben |
| ihr | werdet | gekorlken | haben |
| sie | werden | gekorlken | haben |
⁵ Umgangssprachlicher Gebrauch
Konjunktiv
Die Konjugation im Konjunktiv I und II bzw. in den Zeiten Präsens, Präteritum, Perfekt, Plusquamperfekt und Futur für das Verb korkeln
Konjunktiv I
| ich | kork(e)le |
| du | korkelst |
| er | kork(e)le |
| wir | korkeln |
| ihr | korkelt |
| sie | korkeln |
Konjunktiv II
| ich | kürlke |
| du | kürlkest |
| er | kürlke |
| wir | kürlken |
| ihr | kürlket |
| sie | kürlken |
Konj. Perfekt
| ich | habe | gekorlken |
| du | habest | gekorlken |
| er | habe | gekorlken |
| wir | haben | gekorlken |
| ihr | habet | gekorlken |
| sie | haben | gekorlken |
Konj. Plusquam.
| ich | hätte | gekorlken |
| du | hättest | gekorlken |
| er | hätte | gekorlken |
| wir | hätten | gekorlken |
| ihr | hättet | gekorlken |
| sie | hätten | gekorlken |
Konj. Futur I
| ich | werde | korkeln |
| du | werdest | korkeln |
| er | werde | korkeln |
| wir | werden | korkeln |
| ihr | werdet | korkeln |
| sie | werden | korkeln |
Konj. Futur II
| ich | werde | gekorlken | haben |
| du | werdest | gekorlken | haben |
| er | werde | gekorlken | haben |
| wir | werden | gekorlken | haben |
| ihr | werdet | gekorlken | haben |
| sie | werden | gekorlken | haben |
Konjunktiv II (würde)
Ersatzformen des Konjunktiv II konjugiert mit würde als finites Verb
Konjunktiv II
| ich | würde | korkeln |
| du | würdest | korkeln |
| er | würde | korkeln |
| wir | würden | korkeln |
| ihr | würdet | korkeln |
| sie | würden | korkeln |
Konj. Plusquam.
| ich | würde | gekorlken | haben |
| du | würdest | gekorlken | haben |
| er | würde | gekorlken | haben |
| wir | würden | gekorlken | haben |
| ihr | würdet | gekorlken | haben |
| sie | würden | gekorlken | haben |
Imperativ
Die Konjugationsformen im Imperativ Aktiv Präsens für das Verb korkeln
Präsens
| kork(e)l(e)⁵ | (du) |
| korkeln | wir |
| korkelt | (ihr) |
| korkeln | Sie |
⁵ Umgangssprachlicher Gebrauch
Infinitiv/Partizip
Die infiniten Formen Partizip und Infinitiv (mit zu) im Aktiv für korkeln
Infinitiv I
| korkeln |
| zu korkeln |
Infinitiv II
| gekorlken haben |
| gekorlken zu haben |
Partizip I
| korkelnd |
Partizip II
| gekorlken |
Wörterbücher
Alle Übersetzungswörterbücher